W trakcie rysowania, można utworzyć linię zwaną ścieżką. Ścieżka składa się z jednego lub więcej segmentów prostych lub krzywych. Początek i koniec każdego segmentu wyznaczają punkty kontrolne, które funkcjonują jak haczyki przytrzymujące na miejscu drut. Ścieżka może być zamknięta (np. okrąg) albo otwarta, z odrębnymi punktami końcowymi (np. linia falista).

Można zmienić kształt ścieżki poprzez przeciągnięcie punktów kontrolnych, punktów kierunkowych na końcu linii kierunkowych, które pojawiają się w punktach kontrolnych lub przez przeciągnięcie samego segmentu ścieżki.

Składniki ścieżki

A.

Zaznaczony (wypełniony) punkt końcowy

B.

Zaznaczony punkt kontrolny

C.

Niezaznaczony punkt kontrolny

D.

Zakrzywiony segment ścieżki

E.

Linia kierunkowa

F.

Punkt kierunkowy

Ścieżki mogą mieć dwa rodzaje punktów kontrolnych: punkty narożne i punkty gładkie. W punkcie narożnym ścieżka nagle zmienia kierunek. W punkcie gładkim segmenty ścieżki są połączone linią krzywą bez załamań. Rysując ścieżkę, można używać różnych kombinacji punktów narożnych i gładkich. Jeśli narysuje się punkt kontrolny złego typu, to zawsze można go zmienić.

Punkty na ścieżce

A.

Cztery punkty narożne

B.

Cztery punkty gładkie

C.

Kombinacja punktów narożnych i gładkich

Punkt narożny może łączyć dowolne dwa segmenty prostych lub krzywych, natomiast punkt gładki zawsze łączy dwa segmenty krzywych.

Punkt narożny może łączyć zarówno segmenty prostych, jak i krzywych.

Kontur ścieżki nazywa się obrysem. Kolor lub gradient zastosowany do otwartej lub zamkniętej wewnętrznej części ścieżki nazywa się wypełnieniem. Obrys może mieć grubość, kolor i wzorzec kreskowy (Illustrator i InDesign) lub wzorzec linii stylizowanej (InDesign). Po utworzeniu ścieżki lub kształtu można zmienić właściwości jej obrysu i wypełnienia.

W programie InDesign każda ścieżka wyświetla także punkt centralny, który zaznacza środek kształtu, ale nie stanowi części aktualnej ścieżki. Przy jego pomocy można przeciągać ścieżkę, wyrównywać ją do innych elementów lub zaznaczać wszystkie punkty kontrolne na ścieżce. Punkt centralny jest zawsze widoczny; nie można go ukryć ani usunąć.